Sezam indyjski Sesamumindicum L. Opis. Roślina jednoroczna, z rodziny połapkowatych (Pedaliaceae), wysokości 30—60 cm, owłosiona, ma dolne liście wrębne i naprzeciwległe, górne wąsko lancetowate i skrętoległe, kwiaty długości około 3 cm, białe z fioletowymi lub żółtymi plamkami. Owocem jest wyprostowana torebka, czterograniasta z 4 komorami, w których znajdują się liczne płaskie nasiona różnej barwy. Kwitnienie: lipiec sierpień. Pochodzenie i zasięg. Sezam jest rośliną oleistą uprawianą już w starożytności, jednakże nie udało się ustalić jego ojczyzny. Według jednych źródeł pochodzi z tropikalnej Afryki, według innych Azji Południowowschodniej. Sezam ma bardzo duże wymagania cieplne podczas całego okresu wegetacji. Uprawia się go prawie we wszystkich rejonach tropikalnych i subtropikalnych, głównie zaś w Indiach, Ameryce Południowej, Japonii, Afryce Północnej i Wschodniej, Egipcie, Syrii, na Bliskim Wschodzie i w Azji Środkowej. Przyprawa i jej zastosowanie. Z nasion, które zawierają do 57% tłuszczu, pozyskuje się doskonały olej jadalny, nieróżniący się smakiem od oliwy. Wytłaczany z nasion na zimno jest jasnożółty, bezwonny i znajduje zastosowanie w gospodarstwie domowym i przemyśle spożywczym. Po wytłoczeniu oleju pozostają bardzo cenne, zawierające dużo składników pokarmowych i łatwo strawne makuchy używane do wyrobu różnych słodyczy i ciast oraz dodawane do orientalnych sosów i innych potraw. Ponadto stanowią doskonałą paszę treściwą dla wszystkich zwierząt gospodarskich. Na glinianych tabliczkach z Babilonu czytamy, że sezam był przyprawą bogów. Dziś jest ulubioną przyprawą na Wschodzie, gdzie używa się nasion, pasty i oleju sezamowego. Nasionami posypuje się chleb, bułeczki,