Ruta zwyczajna Ruta graveolens L. Opis. Jest to bylina z rodziny rutowatych (Rutaceae) o nagich, często u dołu zdrewniałych, górą rozgałęzionych łodygach. Liście są 2—3krotnie pierzasto siecz Ne i stosunkowo grube, oglądane pod światło wyglądają jak kropkowane (zbiorniki z olejkami lotnymi). Małe, brudnożółte kwiaty zebrane są w baldachogrona Owocem jest wielonasienna torebka. Kwitnienie: czerwiec wrzesień. Pochodzenie i zasięg. Ojczyzną ruty zwyczajnej jest obszar śródziemnomorski. Dzisiaj uprawia się ją we wszystkich cieplejszych rejonach Europy. Już na początku naszej ery Rzymianie znali wartość przyprawową i leczniczą liści ruty. Dawniej uprawiano rutę w Europie Środkowej razem z szałwią lekarską. Uprawa i zbiór. Rutę zwyczajną rozmnaża się wyłącznie z nasion, które wysiewa się w bruzdki głębokości 3 cm., Gdy siewki osiągną wysokość 1012 cm, sadzi się je na miejsce stałe w rozstawie 50 X 40 cm. Liście zbiera się w maju lub w czerwcu i suszy w cieniu lub w suszarni, w temperaturze nieprzekraczającej 35 °C. Zawartość substancji i działanie. Liście ruty zwyczajnej zawierają olejek lotny, glikozyd rutynę (zapobiegający kruchości naczyń włoskowatych), gorycze oraz furo kumarynę, która zwiększa znacznie wrażliwość skóry na promienie słoneczne i może spowodować stany zapalne. Liście pobudzają apetyt, przyspieszają trawienie i działają słabo moczopędnie. Większe dawki mogą być szkodliwe dla zdrowia.