Pokrzywa zwyczajna Opis. Bylina z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae) do 1, 5 m wysokości, pokryta parzącymi włoskami, ma silnie rozgałęzione rozłogi. Na cztero kanciastej, nierozgałęzionej łodydze osadzone są naprzeciwległe podługowato jajowate liście o brzegu grubo ząbkowanym. Niepozorne, zielone kwiaty z 4dzielnym okwiatem zebrane są w kwiatostany graniaste wyrastające z pachwin liści. Pokrzywa zwyczajna jest dwupienna, tzn. kwiaty żeńskie i męskie występują na różnych roślinach. Owocem jest jednonasienny orzeszek. Kwitnienie: maj październik. Zasięg. Pokrzywa zwyczajna jest chwastem rozpowszechnionym w całej strefie umiarkowanej półkuli północnej. Występuje w zaroślach, na rumowiskach w ogrodach, na przydrożach i na wszystkich glebach zasobnych w azot. Zbiór. Pokrzywę zwyczajną zbiera się wyłącznie ze stanowisk naturalnych. Zbiera się tylko młode wierzchołki pędów (chroniąc ręce rękawiczkami) w okresie od marca do maja. Zawartość substancji i działanie. Pokrzywa zwyczajna zawiera dużo witaminy C, a ponadto karoten, witaminy K, E, B2 i kwas pantotenowy. Wykryto w niej kwasy krzemowy, mrówkowy i inne, acetylocholinę, histaminę, duże ilości chlorofilu, fitoncydy, liczne składniki mineralne (żelazo, magnez, wapń, krzem, mangan), lecytynę, garbniki, śluzy i woski. Kwas mrówkowy i histamina powodują pęcherze na skórze przy jej zetknięciu się z włoskami parzącymi łodyg i liści. Pokrzywa jest zalecana w przypadku awitaminozy wiosennej, wzmacnia organizm i obniża zawartość cukru we krwi. Sprzyja tworzeniu się czerwonych ciałek krwi, wpływa dodatnio na działalność nerek, wątroby i pęcherzyka żółciowego, na wydzielanie się soków trawiennych i na perystaltykę jelit. Działanie lecznicze pokrzywy zwyczajnej jest wielostronne, a szczególnie skuteczne przeciw wiosennemu wyczerpaniu.