Macierzanka zwyczajna Opis. Półkrzew z rodziny wargowych, (Lamiaceae syn.Labiatae), wysokości do 40 cm, ma łodygi przeważnie wzniesione lub podnoszące się, czerwonawo nabieg eł. Liście naprzeciwległe są małe, jajowate, prawie nagie, ale na brzegach orzęsi Ne. Małe, szkarłatne, czerwonawe, rzadko białe kwiaty zebrane są w kwiatostan główkowaty lub wydłużony i przerywany. Jest to dobra roślina miododajna. Kwitnienie: maj październik. Zasięg. Macierzanka zwyczajna rośnie w całej Europie i Azji Zachodniej. Spotyka się ją na słonecznych, suchych miejscach, na ubogich łąkach i pastwiskach, przydrożach, skarpach i skałach. Uprawa i zbiór. Najbardziej aromatyczne są rośliny ze stanowisk słonecznych. Macierzanka zwyczajna rozwija się też dobrze w ogródkach skalnych. Ścina się nożycami nie zdrewniałe pędy kwiatowe i po usunięciu z nich zanieczyszczeń suszy szybko w cieniu. Suszone ziele przechowuje się w szczelnie zamkniętych naczyniach, chroniąc przed światłem. Zawartość substancji i działanie. Ziele zawiera olejek lotny (główne składniki to tymol i karwakrol), flawony, fitoncydy, dużo garbników i inne substancje. Macierzanka zwyczajna jest ważną rośliną leczniczą. Działa silnie odkażająco i jest zalecana, jako środek przeciwkaszlowy oraz wiatropędny. Przyprawa i jej zastosowanie. Stare księgi zielarskie radzą dodawać macierzankępodobnie jak pietruszkędo potraw mięsnych i rybnych, ponieważ reguluje ona trawienie.