Goździkowiec korzenny Syzygiumaromaticum (L.) Merrill, syn. Eugenia caryophyllataThunberg Opis. Wiecznie zielone, tropikalne drzewo z rodziny mirtowatych (Myrtaceae) 0gęstej, symetrycznej, stożkowatej koronie, osiąga 510 m wysokości. Pień pokryty gładką, szarą korowiną rozgałęzia się widlasto, wydając liczne gałęzie boczne. Liście są skórzaste, błyszczące, z wierzchu ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, przeświecająco, gęsto kropkowane. Przy rozcieraniu wydzielają silną woń. Pochodzenie i zasięg. Ojczyzną goździkowca korzennego są Moluki. Dzisiaj jego plantacje znajdują się na Półwyspie Malajskim, na wyspach Zanzibar i Pemba położonych koło wybrzeży Afryki Wschodniej, na Madagaskarze, na wyspach Reunion i Mauritius i na wyspach Morza Karaibskiego. Wymienione wyspy koło Afryki Wschodniej pokrywają dziś prawie 80% światowego zapotrzebowania na goździki, a więc produkują ich więcej niż Moluki. Jednakże nadal, jakość goździków z Amboinywchodzącej w skład Molukówuważana jest za najwyższą. Pierwsze wzmianki o stosowaniu goździków pochodzą z Chin, mniej więcej z III wieku, p.n.e. Chińczycy żuli goździki dla uśmierzenia bólu zębów i zapewnienia świeżości oddechu. Również starożytni Rzymianie używali goździków. W Europie Środkowej poznano je w średniowieczu.